Bir güne gelmez çocukların büyüdüğü derler ya büyüklerimiz, ne zaman iki bebeğim oldu da ne zaman büyüdüler bazen hayret ediyorum kendi kendime. Nerde benim kucağımda uyuttuğum, ayağımda salladığım, altını bezlediğim, gazı çıksın diye dakikalarca sırtını ovduğum minik bebeklerim. Onları ben büyütmedim mi yoksa rüya mıydı aklımda yarım yamalak kalan hatırladıklarım. Şimdi o bebekleri değil de, iki küçük delikanlı görüyorum karşımda, her konuda fikir yürütebilen, okuyan, araştıran, duyarlı , meraklı, hatta kendilerinden birşeyler öğrenebildiğim, iki küçük delikanlı.

Özellikle 8 yaşındaki büyük oğlumda çok bariz farklılıklar hissediyorum öncekine göre, büyük oğlum Oğuz Kaan sakin mizaçlı bir çocuktur. Oyunları, ilgileri hep kendi halindedir. Sevgisini pek fazla belli edemez, yakınlığını kimseye gösteremez. Bu sene 2. sınıf öğrencisi olan oğlumda bu aralar başta bu konu olmak üzere bazı değişiklikler farkediyorum. Sevdiklerine daha çok yakınlık gösteriyor eskiye göre. Öpüyor , öptürüyor, sarılıyor durup dururken büyüklerine. » Yazının Devamı: BENİM OĞLUM BÜYÜMÜŞ