Çocuklarımıza öğretmemiz gereken şeylerin arasında çöp- ve çöp tenekesi ilişkisi mutlaka olmalıymış. Ve ne mutlu ki biz çocuklarımıza bunu kazandırmışız. ÇÇ ailesi olarak , gerekirse çantamıza/ arabamıza koyarız ama çöpümüzü asla yere atmayız. Bazen sinir oluyor tabi, elinde çöp ile “Anne bunu ne yapacağım ?” diye bekleyen bir çocuk . Yine de tersini yapan insanlardan olmadığımız için de kendimizi üstün görüyoruz açıkcası.
Nerden çıktı tüm bunlar? Cumartesi sabahı sıcak çıkmadan , kör vakitte Kerem’le rutin park ziyaretimizi yaptık. Ramazanın da etkisiyle sokaklar bomboştu. Ama geceden izler bırakmıştı sevgili park ziyaretçileri. Fotoğraf makinam yanımda olsaydı da gösterebilseydim sizlere. Çeşit çeşit cips ve bisküvi paketleri , boş içeçek kutuları her yere dağılmışlardı , çekirdek kabuklarını , izmaritleri hiç saymıyorum bile ne acı ki onları kanıksadık hepimiz biraz değil mi? Akşam üzerleri yaptığımız park ziyaretlerinden gençlerin de çok uğrak yeri olan bir park olduğunu bildiğimden ve yenilen abur cuburlardan yine genç arkadaşlarımızın izleri diye düşündüm ben. Çöp attıklarını gördüğüm zamanlarda uyarmış ve kendimi büyük teyze gibi hissetmiştim 
, üstelik nasihat verirken.
Çocuklar çok küçükken, her gece yatmadan evvel birkaç sayfa kitap okurduk ki okuma öğrendikleri zaman kitap okuma alışkanlığı edinebilsinler. İkisi de okuma yazma öğrenince öğretmenlerinin de teşvikleriyle yatmadan evvel kendileri okumaya başladılar kitaplarını. Yine de annelerinin okuduğu kitabı dinlemek ayrı bir zevk olsa gerek ki, bu yaz okumaları için hazırladığım kitapları yalvar yakar bana okutmaya başladılar. Çocukların ilgiyle dinlediği kitaplardan ilki” Oz Büyücüsü” Ben de kitabı çocukken de çok severek okuduğumu ve filmini de ilgiyle izlediğimi hatırlıyorum.
