Geç Kalınca …

Bizim evin sabah halleri pek bir şenlikli, sürprizli. Okula giden küçük  çocuğu olan evlerde benzer durumların olduğunu da düşünüyorum. Hep zamanında ya da birazcık erken gidip işleri toparlamak için plan yaparken, evden çıkışım  çoğu zaman hiç de öyle olmuyor. Kimi gün   çocukları uyandırmakla zorluk çektiğim oluyor, çantalarında eksik bir şey oluyor onunla vakit kaybediyorum.   Kıyafetlerini benim giydirmem için tuttururlar bazen. Allahtan yardımcımız yatılı , yazın bir de yardımcının otobüsü geç geldi derdimiz vardı.  Sonra  evden çıkarken öpüşme koklaşma rituelimizde epey sürüyor:) Sebepler, bahaneler çok özetle.  Benim işe gidişlerim ise genellikle  hep 5-10 dakika oynuyor, maalesef.

Geçtiğimiz günlerde 5-10 dakikayı aşan bir durum oldu, evden çıkış saatimiz mesai başlangıcıydı nerdeyse, üzerine 20 dak. yol ekle…. Stres oldum, yöneticim ise  benim tersine bir o kadar erkenci, hiç uyumadığını falan düşünüyorum çoğu zaman:( Soru soran yok ama açık ofise sürekli geç gitmek tedirgin edici bir durum.

Bahsettiğim gün yolda yöneticim aradı,  şirkete varmak üzereydim  ne diyeceğimi bilemedim ve bakmadım. Bayanlar olarak telefonları duymama ünümüzde var zaten, arkasına sığınmak için. Ofise gittiğimde O’nun olmadığını görünce dışardan aradığını anladım.  Telefonla aradım  ama maalesef yalan makinası gibiyim, istesem de  saklayamıyorum.  ” Beni aramışsınız” yerine ne dedim beğenirsiniz?

“Beni aradınız….”

Kıssadan hisse; bir şey gizlemeyi  beceremiyorsan, boşuna uğraşmayacaksın.