Evde Tek Başına Deneme 1

Bu yaz dönemi bir ilki gerçekleştirdik;

Yardımcımız, babasının rahatsızlığı ve çalışma izni sebebi ile bir süreliğine ayrıldı, ramazanın son haftası  memleketine gitti.  Daha önceki gidişlerde çok panik olan  ben bu kez garip bir şekilde  daha rahattım. Mutlaka yeni birisini bulmalıyım diye kafayı yiyip  arayışa girmedim.  Geçmişte bu arayışlarım çoğu kez boşa çıkmışlığı negatif enerji, hayal kırıklığı olarak dönüyor sadece.  Bakıcı olmak isteyen çok insan var fakat kısa süreli, mesela yaz boyudenildiğinde istemiyorlar sanki bu bakıcılık işine girerken 10 yıllık sözleşme yapılıyormuş gibi… Hiç bir zaman anlayamayacağım  bir durum.  Aslında çocuklar  da büyüdü artık, bir süredir yatılı yardımcıyı bırakmayı ciddi düşünüyoruz,  fakat eşimin şehir dışı görevi  benim  uzun mesailerim sebebi ile bu yılda bizi  devam etmeye  karar verdik.

Herneyse bu zorunlu gidişi bir deneme fırsatı olarak değerlendirdik.  Çocuklar da  bu kısa sürede  başka birisi gelsin istemediler. Özellikle İrem biz yalnız kalabiliriz diyerek karar vermemize destek oldu ki bu Kerem’e de göz kulak olma sorumluluğunu kendi isteğiyle alması olduğundan bizim için çok önemliydi.  Aslında İrem yaşı itibari ile yalnız kalabilir evde fakat Kerem 8 yaşında henüz. Doğal olarak bir dolu tereddütümüz oldu;

-Kavga ederler mi? Zarar verirler mi kavga edip ?

-Aç  kalırlar mı ? ( yemek olmadığından değil de , yemeği çıkarıp   yemek anlamında)

-Tehlikeli bir şey olur mu?

….

Yardımcımız gittiğinde bir B planımız yoktu  ve macera başlamıştı çoktan.

-Tek tehlikeli durum;  ilk gün ilk sabah oldu. Evin anahtarı yerine başka anahtar alıp  arkadaşlarına  geçmeleri oldu. ( Oysa evden ayrılmayın diye konuşmuştuk 🙁 ) Mecburen öğlene kadar bekleyeceksiniz  (az bir süre vardı) dedim.  Anahtarları kontrol etmeyi öğrendiler, arkadaşları bize  geldi bizde oynadılar.

-Aç kalmadılar; akşamları ben öğlen yemeklerini planladım, ısıtıp yediler saatlerini kaçırmadan. Kahvaltıda ise harikalar yarattılar, omletler  yapıldı, krep yaptılar internetten öğrenip… Mutfak akşam geldiğimde almış başını gitmiş bir halde oluyordu, akşamları uzun  sürüyordu toparlamam  ama  buna değerdi.

-Biz yokken kavga etmediler bilakis  birbirlerini korudular.

-Kerem  arkadaşları ile dışarda bisiklete binmedi bizim olmadığımız saatlerde.

Temizliğe de yardım ettiler, yataklarını topladılar, ufak tefek mutfak kazaları olduğunda (kırılan bardak, vs) temizlediler.

Hele bir gün yerleri silmiş,  akşam geldiğimde “sürekli yerler temiz mi” diye sorarak dolaştı, hanımefendi.

Ablası sıcak saatlerde Kerem e de çalışma kitabından yaptırdı, ablasının  Kerem üzerindeki disiplini takdire şayandı.

İzin dönemine kadar üstün bir performans göstererek evde yalnız kalmayı başardılar. Bizim için çok öenmli bir eşik bu.  İrem kabul etmiyor gerçi; çok da büyük bir şey yapmamışlar:)

Özetle  bu dönemde “bakıcının çocuklardan daha çok bana lazım olduğunu ” anladık, ben  sürekli  bir temizlik  halindeydim  geç saatlere kadar.  Yardımcımız dün geldi, en çok sevinen ben oldum sanırım 🙂

 

Foto:google alıntıdır.

Kaydet

Kaydet

Kaydet