Çalışan Bloggerlarla Fiskos

Çalışan Bloggerlar işyerinde durumlar nasıl? Blog yazdığınızı paylaşıyor musunuz? Tepkiler nasıl ?

Ben 2010 sonunda  iş hayatına yeniden  döndüğümde bambaşka bir şehirde bambaşka bir sektörde yeniden başlamak zorunda kaldım.  Öncesindeki 8 yıllık Tekstil kariyerimi sıfırladım, ya da ordan edindiğim tecrübelerle devam ettim diyelim. Fakat teknik bir eleman olarak yeni  bir sektörde  çok zorlandım. Teknik elemandan   özellikle de kaliteci ise konuya hakim olması , problem çözmesi , vs vs.  Bekleniyor doğal olarak.Öğrenecek şeyler asla bitmez fakat 2. Yılımdan itibaren kendimi artık fikir sahibi olarak görebiliyorum. Burdan geleceğim nokta şu ki b en  bu işyerinde başlarken  herşeye yeni olduğum için Çocuklaçocuk tan bahsetmeyi uygun bulmadım.   İnsanları tanımamanın  verdiği güvensizliğin de bunda rolü çok büyük.  Sevgili  Kaynağım İnsan bana iş aradığım dönemde CV inde mutlaka olsun, sizin tek yönlü olmadığınızı gösterir demişti.   CV de saklamadım ama sonrasında çok yakın bulduğum bir kaç kişi dışında da paylaşmadım.  Kendim için çok doğru bir karar verdiğimi düşünüyorum, rahat ettim.   Maalesef çok samimi, birbirine bağlı bir ekipte çalışmıyorum. İş yerindeki sohbetler sınırlı, gruplar var ilkokulda gibi hissediyorum bazen:( Belki eski çalıştığım  benim için özel olan eski işyerim gibi kurumsal bir şirkette olsaydım durum farklı olabilirdi. İnsanların iş dışındaki aktivitelerinin verimliliği artırdığı bir gerçek.   Fakat bundan haberi bile olmayan bir çok  şirkette mevcut maalesef.

Tüm bunları neden anlattığıma gelince bugün hiç beklemediğim biri ? Özlem blog yazmaya devam mı?? diye olur olmaz bir yerde sorunca şaşırdım.


-Blog ?? dedim.

– Allahtan geziyoruz da haberimiz oluyor dedi, Kocaeli blog toplantısının olduğu kafede fotoğrafları görmüş

Ne kadar biliyor acaba diye merak ettim.

-Okudun mu bizi dedim

-Hayır dedi, anladım  ki bilmiyor.

-O zaman okuduğunda konuşuruz dedim.

Rahatsız da oldum hani , bir çok kişiye daha  anlatacağını düşündüğümden  dolayı. Çocuklaçocuk  Fulyacığımla bizim göz bebeğimiz.  Tüm samimiyetimizle iyimizi/kötümüzü paylaşıyoruz.  Şu anki çalıştığım ortamdaki kişileri düşünüyorum  (kurtlar sofrası misali 🙁 ) ve bilmelerini istemiyorum çoğu kişinin.  İşyerinde görevimin gerektirdiği rolü kendimce yapıyorum ama burası dünyam  benim 🙂

Böyle hisseden ben miyim  acaba sadece?