Bu Aralar Biz…

Önceki hafta sonu  Kastamonu’dan annem ve babam bize geldiler. Sayılı gün çabuk geçer derler ya yedi gün hara güre nasıl da geçti bitti anlayamadım. Geçtiğimiz perşembe sabahı geri dönmek üzere yola çıktılar. Sabah erkenden kalktım, kahvaltıyı hazırladım..Önce çocuklarımı okula, ardından da annemleri Kastamonu’ya doğru yolladım. Koskoca ev öyle boş geldi ki kendimi nerelere sığdırsam derken bip bip diye çalan mesaj sesi üzerine telefonumu elime aldım.

Önceki hafta sonu  Kastamonu’dan annem ve babam bize geldiler. Sayılı gün çabuk geçer derler ya yedi gün hara güre nasıl da geçti bitti anlayamadım. Geçtiğimiz perşembe sabahı geri dönmek üzere yola çıktılar. Sabah erkenden kalktım, kahvaltıyı hazırladım..Önce çocuklarımı okula, ardından da annemleri Kastamonu’ya doğru yolladım. Koskoca ev öyle boş geldi ki kendimi nerelere sığdırsam derken bip bip diye çalan mesaj sesi üzerine telefonumu elime aldım.

Mesaj Özlem’ciğimden geliyordu. Önce selamlaştık sonra da ben annemleri uğurladığımı yazdım ona. O da bana “ben misafir olacağım sana” diye yazmaz mı..Hem de ertesi gün, yani geçtiğimiz cuma..İş için günübirlik Kayseri’ye gelecekti Özlem..Bundan iyi haber olur mu? Hemen enerjimi topladım, neşem yerine geldi, bu kez keyiften içim içime sığmaz oldu…uzun zamandır görmediğim dostum çok ani bir sürprizle misafirim olacaktı…İşlerinden dolayı çok kısa bir süre görüşebilecektik ama olsun, bize o da yetti..Sadece birkaç saat le sınırlı kalan görüşmede bol bol hasret giderdik, çocuklarımızdan konuştuk, okullarından ödevlerinden, eşlerden, işlerden ve tabi cocuklacocuk’tan…Derin sohbete nasıl dalmışsak fotoğraf çekmeyi unuttuğumuzu, alelacele havaalanına giderken hatırladık…Şimdi sıra ben de, bir sürpriz de ben yapacağım Özlem’e..ama arayı çok açmadan , en kısa zamanda…o zaman fotoğraf da çekiliriz birlikte…