Bizde Sona Yaklaşırken

Son derken, okulların son günlerinden bahsediyorum, son günler hep koşturmayla geçiyor bizde. Cumartesi günü Oğuz Kaan ın sınıf kahvaltısını yaptık. Kahvaltıyı bir veli arkadaşımla birlikte düzenledik. Tüm velilerimiz, öğretmenimiz ve ailesi ve de çocuklarımızla birlikte güzel bir cumartesi sabahı yaşadık. İyi ki de böyle bir girişimde bulunmuşuz dedik, çünkü katılım ve memnuniyet oldukça yüksekti. Oğlumun 5. sınıfı bitirerek arkadaşlarından ve öğretmenlerinden ayrılacak olması, ve bununla ilgili öğretmenimizin yaptığı duygulu konuşma hepimizi hüzünlendirdi, hatta bn işi biraz daha ileri götürerek ağladım. Kahvaltı sonrası çocuklar mekanda at bindiler, parkta oynadılar, dostlukları ve birbirlerine olan bağlılıkları biraz daha arttı,

Pazar sabahı ise yine aynı yerde Burak At Çiftliği’nde küçük oğlumun kahvaltısı vardı. Çocuklar arkadaşlarıyla birlikte okuldan farklı bir ortamda bulunmaktan öyle keyif alıyorlar ki anlatamam. At binmek de cabası tabi. Biz veliler de birarada olmaktan oldukça keyif aldık. Aynı gün öğleden sonraki programımız TED Kayseri Koleji mezunlar Derneği tarafından düzenlenen “Yaz Şenliği” ne katılmaktı. At Çiftliği’nden eve gelip üst baş değiştirdikten sonra aynı veli arkadaşlarımla okulumuz bahçesindeki şenliğe katıldık. Bu sene üçüncüsü düzenleniyordu ve ilk ikisine göre daha da kalabalıktı ve eğlenceliydi. Canlı müzik, güzel şarkılar, danslar, tiyatro, mezunlar derneği fotoğraf kursu kursiyerlerinin sergisi gibi bir çok etkinlikle dolu dolu bezenmiş şenlik çok eğlenceliydi. Harika yemekler ve en önemlisi de çocuklar için hazırlanmış şişme oyun parkları, sınırsız mısır,  pamuk şeker gibi herşey düşünülmüştü. Durum böyle olunca çocukları oradan koparıp eve götürmekte de zorlandık. Saat 10 u bulmuştu eve gittiğimizde, daha banyo yapılacak diye ben kaygılanırken bir de yapılmamış ödev sürpriziyle karşılaşmayım mı? Neyse ki çoğu bitmiş azı kalmıştı da onu da kolayca hallettiler.