1. SINIFTA OLMANIN DAYANILMAZ AĞIRLIĞI

Hem anne hem de çocuk acısından uzun ve zor bir süreçtir 1. sınıf.  Anne ve babası gibi büyük beklentilerle okula başlar 1. sınıf çocuğu. Üzerinde ütülü gömleği pantalonu ile, aynı kıyafeti giyen büyük sınıfların yanında minyatürü gibi durmaktadır. Ama büyümüştür işte üstelik koskoca 1. sınıf öğrencisidir. Anasınıfında olan kardeş kuzen veya arkadaşlarına yan gözle bakmaktadır. İlk gün okul güle oynaya başlar başlamasına, dersler de birden bastırır, anasınıfında da yapmış olduğu el yazısı alıştırmaları, çizgi çizmeler, eğik bükük şekiller 1. sınıfta da vardır. İşte ilk büyük hayal kırıklığını yaşamıştır bu anlamda; ikinci hayal kırıklığı ise okul başlayalı tam 3 gün olduğu halde daha hiç bir şey okuyamıyor olmasıdır. Annesi sabırlı olmasını çok yakında her şeyi okuyabileceğini söylese de isyan etmeden duramaz.
Çok geçmeden Ela’lar, Lale’ler sarar etrafını, böyle de isim olur mu dediği Talat’lar Altan’lar bastırır birden. Ödevler de paralaelinde artmıştır iyice. Oysaki daha sadece üç dört ay önce ana sınıfında bir öğrenciyken devamlı oyunlar oynuyor, kesme yapıştırma yapıyor boyamalarla uğraşıyorken eve geldiğinde oyuncaklarına dalıyor oyuna doyana kadar oynuyordur. Artık oyuna vakit bile kalmaz; okulda yazdıkları yetmiyormuş gibi evde de bir sürü yazı yazmak zorunda kalıyordur. Oysaki o minicik eller kaç harf arka arkaya yazmaya dayanabilir ki sayfalarca ödev yapsın.

Neyseki zaman her şeyin ilacı derler ya günler haftaları, haftalar ayları kovalar, bir bakarsınız hiç olmadık bir yerde patlatır ilk kelimesini. Ondan sonrası da çorap söküğü gibi gelir. Yaptığı ödevin ne olduğunu anlar en azından, ince motor kasları biraz daha geliştiğinden eli de eskisi gibi yorulmaz, ödev yapıp bitirmiş olmanın rahatlığını anlamıştır.

Bütün veliler bu zorlu süreci farklı şekillerde yaşayabiliyor, genellikle kız öğrencilerin ödevlerine daha kolay adapte olduğu söyleniyor ben kendi adıma zor geçirdiğimi itiraf etmeliyim.Ama hepsi geçti, şu an oğlum okuldan gelir gelmez ilk işi ödevlerini yapıp bitiriyor daha sonra kendine ve kardeşine zaman ayırabiliyor inşallah öğrencilik hayatının sonuna kadar böyle devam eder diye umuyorum okumayı söktüğünü ilk nasıl farkettiğimizi anlatmak istiyorum.

Bir gün alışveriş yapıp eve geldik. Ben aldığım büyük paket tuvalet kağıdını banyoya henüz koymuştum ki tuvalete girdi, birazdan çığlık çığlığa
“- Anneee, tuvalet kağıdı indirimliymiş annee “diye bir bağırışla banyoya koşmam bir oldu. Tuvalet kağıdı paketinin üzerinde yazılı olan “indirimli” kelimesini okumuş olmak O’nu öyle mutlu etmişti ki okuduğuna mı indirimli olduğuna mı sevindi anlayamadık:)